Poca.nl

Tjonge, ik weet niet waar ik last van had de afgelopen maanden maar ik was niet vooruit te branden. Iedere keer dacht ik, wat zou ik toch eens met mijn leven gaan doen. Zittend op de bank verzon ik de prachtigste plannen maar tot uitvoer kwam het niet. Was de midlifecrisis toegeslagen wellicht? Snel keek ik naar de gemiddelde levensverwachting van een vrouw in Nederland. Direct was ik weer gerust gesteld, nee, ik was nog niet halverwege, dus een midlifecrisis kon het niet zijn.

Ik bekeek mezelf eens goed in de spiegel en dacht, er is veel Roos om van te houden, misschien zelfs wel een beetje te veel. Ik besloot over te gaan tot maatregelen. Ik heb namelijk altijd gedacht dat mijn buik in mijn spijkerbroek moest passen en er niet over heen moest hangen. Voor de zekerheid checkte ik deze aanname op straat. Hmm, op straat waren de meningen nogal verdeeld zag ik. Sommige buiken pasten wel in hun broek maar sommige deden een poging om er onderuit te komen.

Net toen ik de omvang van mijn buik zat was, werd ik gebeld door een dame met een ziek paard. Of ik alsjeblieft meteen kon komen, want het paard was zo ziek. Zo gezegd zo gedaan. Na de behandeling stond het paard weer vrolijk voor zich uit te kijken. De eigenaresse in kwestie was me erg dankbaar. Wat bleek, ze is de eigenaresse van een gewichtskliniek. Als je om hulp vraagt aan het universum, komt er ook direct wat op je pad, dat bleek maar weer. Vol goede moed toog ik naar de gewichtskliniek al waar ik als dank, in de loop van 8 weken, 8 kilo achterliet. Zij blij, ik blij en waarschijnlijk ook mijn paarden blij. Vooral bij het opstijgen van de paarden, merk ik een enorm verschil. Mijn spijkerbroek en buik zijn inmiddels weer vrienden.

Het eerste probleem was opgelost, fysiek zat ik weer in de goede richting. Nu moest ik op zoek naar een oplossing voor mijn geestelijke probleem. Ik besprak mijn probleem met vrienden. Gelukkig zijn het vrienden en hebben ze een lange adem. Voor mijn gevoel hield ik weken, zo niet, maanden lang hetzelfde betoog. Ja maar, ik weet niet wat ik wil, was steevast wat ik riep. Ik zei dat ik maar naar kantoor terug zou gaan. Ze keken me allemaal aan of ik gek geworden was. Tja, daar moest ik ze wel gelijk in geven. Wat moest ik nou toch op kantoor? Kon ik me dan die jaren niet meer herinneren dat ik daar ziek was. Het werk kon ik wel waarderen, dat wist ik nog wel, maar zo’n gebouw met mensen, binnen moeten zitten, geen paarden om je heen. Nee, dat was vragen om fysieke problemen. Die had ik nou juist opgelost, dus dat was ook geen optie.

Het universum vond dat ik maar traag van begrip was en besloot een handje te helpen. De rekeningen vlogen me aan alle kanten om de oren. Ik moest zo verschrikkelijk veel geld betalen dat mijn bankrekening in no-time aan anorexia leed. Nog immer zat ik op de bank te bedenken wat ik doen moest. Ook toen het geld op was, leek ik nog niet te begrijpen wat er aan de hand is. Ik vroeg mijn ouders om hulp die direct ter wille waren me te helpen. Zo de huur was weer betaald en ik kon weer terug op de bank. Had ik dat even goed geregeld. Alles betaald en nog steeds niet in beweging.

Ik ging op bezoek bij een fijn mens, eveneens iemand die veel ziet en waarneemt. Ook daar deed ik mijn beklag. Ik loop maar aan te klooien zei ik, er gebeurt niks. Hij was het er helemaal niet mee eens. Fysiek beweeg je wellicht niet zei hij, maar geestelijk ben je keihard aan het werk. Dat kwam als een verrassing, die had ik niet zien aan komen. Het slot waarmee ik gevangen zat in mijn eigen leven, begon zich langzaam weer te openen. Ik besloot onmiddellijk gebruik te maken van het idee dat ik hard aan het werk was. Ik vergaf mezelf mijn geklaag en gesteun en begon te werken aan mind-control. Iedere keer als ik merkte dat ik ‘vast’ zat in mijn denken, stopte ik mijn gedachtegang en begon ik aan iets anders te denken. Dat wierp direct zijn vruchten af. Gelijker tijd las ik wat boeken, o.a. een boek van Ray Hunt (master of horsemanship). Wil je iets bereiken met een paard, zegt Ray, dan moet je werken aan jezelf. Kijk, daar had ik wat aan. Ik was op de goede weg.

Wat me nu nog te doen stond, was een aanvalsplan verzinnen voor mijn eigen leven. Of beter gezegd, voor het geldgenererende deel van mijn leven. In mijn vrije tijd zat het wel goed inmiddels. Veel bezig, veel met de paarden. School was ook weer begonnen dus ook geestelijk werd ik weer geprikkeld. Het enige waar ik nu nog naar op zoek was, was inspiratie en regelmaat. Het universum kwam me weer te hulp. De walnotenboom in de tuin begon zijn blad te verliezen. Dit gaf een enorme bladerzooi zowel bij mij als bij de buren. Ik besloot om iedere ochtend om 7 uur op te staan en te gaan vegen. Het ging niet om de blaadjes, het ging om de regelmaat, om de fysieke inspanning, om de ontspanning, om uit het hoofd en in mijn schoenen. Iedere ochtend veegde ik de stoep schoon en gelijkertijd werd het schoner in mijn hoofd. Ik zag weer licht aan het einde van mijn tunneltje.

Nu ik mezelf weer bij elkaar geraapt had, werd het tijd voor het vergroten van mijn eigen bedrijf. Ik had geen idee waar ik beginnen moest en besloot mijn parelli paarden vrienden hulp te vragen. De meeste van hen werken zelf ook ‘in de paarden’ en hebben een eigen bedrijf. Ervaring sprak me toe. Ik voelde me aan alle kanten gesteund.

Fysiek gaat het me goed, geestelijk ben ik weer wakker en geinspireerd. Mijn financiele anorexia maakt langzaam weer plaats voor een gezond financieel beleid. De winter komt er aan. Normaliter gebruik ik de winter om te bezinnen, om in mijn cocon te kruipen en mijn leven te aanschouwen. Deze winter is dat niet nodig. Mijn winterslaap heb ik deze zomer al gehad. Deze winter ga ik genieten van de zomer in mijn hart. De zon schijnt. Ik heb er zin in. Veel les geven, veel behandelen en veel genieten van mijn eigen paarden. Ik neem ook mijn toetsenbord weer ter hand. De blog-posts komen er weer aan.

Bedankt voor jullie geduld!

Roos

In mijn dagelijks leven kom ik veel in aanraking met paarden. Hetzij omdat de eigenaar les van me krijgt, hetzij omdat er fysieke problemen zijn bij het paard en ik daar als paranormaal therapeut ben bij geroepen. Veelal blijkt dat het zadel dat de eigenaar gebruikt, niet helemaal goed op het paard past. Een slecht passend zadel kan veel fysieke (en daarbij mentale en emotionele problemen veroorzaken) bij een paard.

Stel dat je een stel schoenen van je moeder cadeau krijgt. Dat is echt aardig van haar, het is alleen een beetje jammer dat de schoenen net niet passen. Ze zijn een beetje (een heel klein beetje maar hoor) te klein en een beetje (een heel klein beetje maar) te smal. Denk je dat je lekker loopt? Of denk je dat je na een tijdje toch pijn in je voeten krijgt? En stel je nou eens voor dat je dan ook nog een rugzak met zware bepakking op je rug krijgt. Heb je na afloop al weer zin in een volgende wandeling met deze schoenen of denk je: nou, nee, dank je, ik loop nog liever op blote voeten dan dat ik weer iets aan moet dat niet past?

Stel je nu eens voor dat het zadel dat je gebruikt voor je paard een net-niet-passend-zadel is. Als het zadel lang genoeg gebruikt wordt, dan kan het paard fysieke problemen krijgen, tot aan serieus letsel aan toe. Het is voor je paard, en jullie relatie, belangrijk om een goed passend zadel te hebben. Tijd dus om aan tafel te gaan met een zadelpasser die zijn sporen in de zadel-pas-wereld verdiend heeft.

Herman van de Bunt uit Nijkerk heeft een ruitersportzaak en een eigen zadelpasservice. Sterker nog, hij vindt het zo belangrijk dat zadels goed passen, dat hij bij zijn zaak een binnenbak heeft gebouwd zodat je een zadel dat je bij hem in de winkel wilt kopen, kunt passen op je paard. Herman legt je uit waar je op moet letten. Hij beschikt over meetapparatuur om te kijken hoe de druk van het zadel verdeeld wordt. Kortom als je samen met Herman een zadel uitzoekt, dan weet je zeker dat je met een goed passend zadel naar huis gaat. Tijd voor een gesprek met Herman.

Op een doordeweekse dag, kom ik op bezoek in Nijkerk. Herman aan de koffie, ik aan het water. Het is lang geleden dat we elkaar gezien hebben. We hebben elkaar in 1999 leren kennen en ik vind het leuk hem weer te zien. Ik vuur mijn eerste vraag meteen op hem af:

Waarom is het zo belangrijk om een goed passend zadel te hebben?
Herman vertelt me dat een zadel een communicatie middel is tussen ruiter en paard. Hoe beter je zadel past, hoe beter je kunt communiceren. Tevens meldt hij dat slecht passende zadels, funest kunnen zijn voor de rug van je paard. Beide antwoorden klinken mij logisch in de oren. Op naar de volgende vraag.

Hoe weet ik eigenlijk of mijn zadel past?
Herman noemt me direct 10 punten op waar ik op moet letten bij een zadel. Ik kan niet zo vlug schrijven als Herman kan praten, dus ik vraag, of hij dat niet even voor me op kan schrijven. Wat blijkt, dat heeft Herman al gedaan. Omdat ik op mijn website niet aan de haal wil gaan met Herman’s werk, vraag ik of hij daar een oplossing voor heeft. Ja hoor, zegt Herman, als mensen de checklijst willen hebben, dan kunnen ze een mailtje sturen aan herman@countrymill.nl, dan mail ik de 10-punten check, graag en gratis naar ze toe. Nou dat is tof, bedankt! Vraag drie is aan de beurt.

Wat zijn de meest voorkomende klachten bij een niet passend zadel?
“De meeste klachten zijn dat een paard een bepaalde oefening niet goed wil uitvoeren. Tevens zie je vaak dat het paard bij het opzadelen en aansingelen zijn hoofd omhoog doet, zijn oren plat in de nek legt en je wil bijten. Dit is vaak te wijten aan je zadel. Als je op de huid van je paard vachtverkleuring ziet, of hij is gevoelig op zijn rug, dan moet je direct contact opnemen met je zadelpasser. “

Waar moet ik op letten als ik een zadel ga kopen voor mijn paard?
“In de checklijst die ik zojuist noemde staande dingen die je kunt checken om te zien of je zadel past. Tevens moet er voor zorgen dat je een zadel kunt testen. Dus er mee rijden en eventueel een week kunnen proberen. Neem ook gerust je instructeur mee om te kijken of je paard wel goed beweegt onder een zadel. Gaat je paard ineens met zijn hoofd omhoog lopen en wil hij niet zo lekker meer voorwaarts, dan is dat een indicatie dat er wellicht iets niet helemaal lekker past. Loopt je paard ontspannener en met zijn hoofd naar beneden, dan ben je op de goede weg!” Oke, dat is helder. Onder een zadel ligt meestal een dekje, eens kijken wat Herman daar over te zeggen heeft.

Waarom is het van belang een dekje onder je zadel te hebben?
“Een dekje is er voor om de haren en huid van je paard te beschermen, en tevens om het zadel te beschermen tegen zweet en vuil. Per discipline( dressuur, springen, western, etc) kun je een ander dekje nodig hebben. Gebruik een dekje nooit om je zadel passend te maken! Een goed passend zadel, past ook zonder dekje.”

Ik ben inmiddels weer een hoop wijzer geworden. Als laatste vraag ik Herman nog, waar ik op moet letten bij het uitkiezen van een zadelpasser. Herman zegt: “Ik ben voorstander van een zadelpasser die zadels heeft om mee te testen. En dan bedoel ik niet een rondje door de bak, maar dat je een zadel voor langere tijd kunt gebruiken. Ga er een keer mee lessen, buiten rijden en probeer het een week. Na een week weten jij en paard wel of je een goede keuze hebt gemaakt.”

Mijn water is allang op en Herman zijn koffie is koud geworden, hihi. Tijd om naar huis te gaan. Nou Herman, bedankt! Op Herman’s website kun je nog meer informatie vinden over zadels passen en over zijn zadelpasservice:
Country Mill

Ik dacht bij mezelf, hoe kan ik mijn blogs nu interessant maken voor de lezers. Wat kan ik schrijven waar jullie als lezers wat aan hebben?

In deze tijd is horsemanship bezig aan een ware opmars. Een fijne ontwikkeling, dat zeker. Wat ik echter merk, is dat ik zelf soms door de bomen het bos niet meer kan zien. Iedereen heeft een goed verhaal. Maar de vraag is, wat werkt echt? Hoe weet ik zeker dat ik bij een aanbieder van een produkt of dienst terecht ben gekomen die ook kwaliteit biedt?

Vandaar dat ik heb besloten een serie interviews te houden met mensen die hun betrouwbare sporen in de wereld van het welzijn van het paard al verdiend hebben. Alle interviews zullen in jip en janneke taal geschreven worden omdat ik het van belang vind, dat de inhoud voor een ieder goed te begrijpen is! Tussendoor zal ik ook andere blogs schrijven, die voor mensen buiten de paardenwereld interessant zijn hoor!

Mensen die geinterviewd worden zijn, bijvoorbeeld, een chiropractor, een zadelpasser, een regulier dierenarts, een hoefbekapper, een parelli instructeur, een klassiek intructeur, iemand die rechtricht les geeft, en ga zo maar door.

Is er een onderwerp waar je meer over wilt weten? Ik zie je mailtje graag tegemoet!

Samen maken we de wereld beter voor mensen en paarden.

Zo, tevreden en voldaan zit ik op mijn bank. Heerlijk, mijn nieuwe website is af. Een nieuwe frisse website, vol met informatie maar toch overzichtelijk. Wow. I feel good. Mijn paarden voelen zich ook goed. Ik was net nog even bij ze. Ze staan lekker in hun kudde van de zon te genieten.

Ik dacht voor mijn eerste blog een verhaal met diepgang te schrijven. Iets waar je wat aan hebt zo gezegd. Daar komt helemaal niks van. Ik voel me met deze heerlijke zon net als in de lente. Ik heb zin om van alles te gaan doen en lange verhalen schrijven op het internet hoort daar nu niet bij.

Tegen de tijd dat ik iets bedacht heb dat vermeldingswaardig is, kom ik hier weer terug. Mocht je graag willen dat ik een verhaaltje schrijf over een bepaald onderwerp, dan hoor ik het graag. Ik vind het leuk om op verzoek te schrijven.

Ik wens iedereen een fijn en zonnig weekend.

Roos